Mijn verhaal

Geplaatst op

EK junioren, Eskilstuna, juli 2015: 

Ik stond aan de start van de 100 meter horden, het eerste onderdeel van de zevenkamp. Mijn eerste zevenkamp op internationaal niveau. Hiervoor deed ik reeds mee aan de EYOF (European Youth Olympic Festival, Utrecht, tweede plaats) en het YOG (Youth Olympic Games, Nanjing, vierde plaats) maar dit was voor het verspringen. Meerkamp stond hier niet op het programma.  De 100 meter horden was toen een onderdeel waar ik meestal internationaal bij de laatsten eindigde en waarna ik tijdens de meerkamp terug punten moest goedmaken in de hier opvolgende onderdelen. Hordentechniek en frequentie zijn niet mijn sterkste punt. In het algemeen liggen technieken mij niet zo goed. Ik weet van mezelf dat ik, wat coördinatie betreft, niet zo sterk ben en dat ik niet zo snel zaken opneem. Wat ik ook weet is dat ik explosief en sterk ben en dat ik een ‘ijzersterke kop’ heb, zoals mijn oma het altijd zegt. Karakter en doorzettingsvermogen zijn geen probleem voor mij maar geduldig zijn veranderde in  gefrustreerd zijn na al die jaren omdat ik merkte dat het toch niet zo vlot liep als ik wou. 

Het startschot weerklonk, ik vloog uit de startblokken en ik was bezig aan een goede race. Een goede en snelle start was altijd een troef voor mij. Maar na het neerkomen van de zesde horde, kwam ik verkeerd neer met mijn voet. Ik mistrapte mij, kreeg een harde slag op mijn voet en viel bijna maar ik kon me rechthouden. Bijna uitgeschakeld op mijn eerste zevenkamp op internationaal niveau. Een dag waar ik zolang naar uitgekeken had. Ik had dus geluk, ik had de finish nog net gehaald zonder op de grond te gaan. Ik kon dus een puntenscore achter mijn naam schrijven. Aangezien ik mijn evenwicht verloren was en bijna gevallen was, was ik veel tijd verloren en was ik niet tevreden met mijn tijd maar ik was blij dat er geen 0 punten achter mijn naam op het scorebord stonden. 

Maar na het behalen van de finishlijn, merkte ik iets op. Een grote bobbel op mijn rechterscheenbeen. Een stressreactie door het harde neerkomen, de harde slag op de grond. Ik toonde dit aan de kinesist die mee was met ons Belgische team. De plaats waar de bobbel zich bevond deed veel pijn maar toch wou ik de meerkamp afwerken. Gelukkig was het mijn rechter been, dus niet mijn afstootbeen dat ik nodig heb voor het hoogspringen en het verspringen maar toch deed het pijn. Ik had heel wat pijn tijdens de wedstrijd maar ik kon de pijn verbijten. Ik wist ook dat na deze wedstrijd mijn seizoen erop zat en dat ik 3 weken rustpauze zou nemen. Uiteindelijk werd ik tweede, tweede van Europa, met een mooi puntentotaal. Ik was fier en mijn omgeving was fier. 

Ik had gehoopt dat na 3 weken rust de bobbel en de pijn wel zou weg zijn. Maar helaas… Het bleef aanslepen. Alleen rusten maakte het niet beter. Ik zocht hulp en ik kwam in contact met Maarten Thysen. Hij stelde voor om het scheenbeen met specifieke kleine oefeningen toch te belasten en het te doen genezen door belasting en doorbloeding. Ik leerde om terug druk op het scheenbeen te aanvaarden, ook vooral bij het lopen. Want mijn looppatroon was veranderd naar een hinkend/mankend looppatroon zonder dat ik het zelf besefte. Ik kon niet meer ‘normaal’ lopen. Door kleine sprongetjes te doen en de schok op het scheenbeen op te vangen door meer te buigen in de knie en de gluteus maximus, de grote bilspier, aan te spreken en te versterken, kwam er verbetering. Ik kreeg een individueel oefenschema en deed mijn oefeningen 4 tot 5 keer per week. Hiernaast legde ik ook ijs. Uiteindelijk merkte ik dat ik mijn rechter scheenbeen terug durfde/kon belasten. Na ongeveer 6 maanden was ik terug in staat normaal te trainen. “Eindelijk” dacht ik. Hiervoor werd ik nog nooit geconfronteerd met een blessure, ook de eerst opvolgende jaren niet. Ik weet dat ik heel belastbaar ben. Mijn lichaam kan veel aan maar ik ben ook maar een mens, dat durf ik soms zelf te vergeten.

EK alle categorieën, Berlijn, Juni 2018: 

Het jaar van het EK Berlijn begon de miserie opnieuw, nu aan mijn linker scheenbeen. Mijn afstootbeen. Ik deed het tweede weekend van juni zowel zaterdag als zondag een Flanders cup mee. Zaterdag een hordenrace en zondag een hordenrace en hoogspringen. Ik herinner me het nog heel goed. Mijn hoogspringen was vrij goed. Maar wat merkte ik na mijn laatste sprong? Een bobbel op mijn linker scheenbeen. Ik dacht “Oh neen, niet weer opnieuw. Mijn afstootbeen, een ramp”. Ik trainde toen onder Philip Gilson, hij deed de beloftewerking. Dat jaar haalde ik nog 6252 punten in Götzis (Oostenrijk), het mekka van de meerkamp. Een fantastische meerkamp met een fantastisch publiek en veel sfeer. 6252 punten, de tweede prestatie aller tijden in België na Nafi Thiam en met het puntentotaal ging ik Tia Hellebaut voorbij. Dit was tot nu toe het mooiste moment uit mijn carrière. Ik verbeterde eigenlijk een beetje onverwachts mijn persoonlijk record met 150 punten. Ik voelde mij natuurlijk in vorm maar alles viel in zijn plooi binnen eenzelfde meerkamp. Toen, was ik eigenlijk over geen enkele discipline ontevreden. Ik was blij en fier en mijn omgeving ook. Ik ben tevreden als ik mijn omgeving blij kan maken. 

Met deze punten was ik dus geplaatst voor het EK in Berlijn en ik wou echt meedoen. Ik voelde ook dat ik in vorm was. Ik zei tegen niemand iets over de bobbel en de pijn aan mijn scheenbeen, niet tegen Philip Gilson, niet tegen mama, niet tegen mijn vriend, niet tegen mijn psychologe, niet tegen mijn vriendinnen… Ik dacht “Ik zal die oefeningen van maarten herhalen en ijs leggen en het zal wel weggaan en uiteindelijk valt de pijn wel mee. Aan de rechterkant een paar jaar geleden is de pijn ook zo weggegaan”. Gewoon een erge druk aan mijn scheenbeen bij de afstoot tijdens het hoogspringen en het verspringen. Lopen kon ik TOEN nog pijnvrij. 

We reisden af naar Berlijn. De pijn viel goed mee tijdens de wedstrijd en ik werd tiende. Tiende van Europa. Ik kon niet alles geven, geen 100 procent maar toch wel 95 procent. Het EK was voorbij, het was terug tijd voor 3 weken rust. Ik bleef ijs leggen en de oefeningen doen met de hoop dat het weg zou gaan. Maar tevergeefs. Ik had dat jaar 6252 punten gehaald en ik voelde dat ik meer kon. Mijn technieken waren niet super goed en ik wist dat er meer in zat. Ik besloot contact op te nemen met Wim Vandeven. Hij was de man die Tia naar olympisch goud loodste in Peking en Hans van Alphen naar een vierde plaats bracht. Hij zou me de technieken wel kunnen bijbrengen dacht ik en eindelijk zou ik een coach hebben die alle disciplines op zich zou kunnen nemen. Enkel kogelstoten zou ik nog bij Filip Eeckhout trainen. Mijn kogeltrainer die me al kent sinds ik 6 jaar ben en nu meer een vriend is dan een coach voor mij. Het was nu of nooit. Nog twee jaar voor de Spelen van Tokyo, twee jaar om nog beter te worden. 

Ik wist dat Wim na het stoppen van Tia en Hans zich niet meer echt in de atletiekwereld bevond. Zonder dat mijn ouders het wisten zocht ik contact met hem op. Ik had enkel mijn vriend Reindert hierover ingelicht, hij steunde me in mijn beslissing. Het was een JA, Wim wou me trainen. Ik wist dat het geen gemakkelijke weg zou worden. Aangezien Wim me zou trainen moest hij betaald worden door Sport Vlaanderen. Een financieel plaatje dat niet vanzelfsprekend in orde zou komen. Maar wachten totdat alles financieel rond was, ging niet. We startten de training  begin oktober en mijn ouders schoten het eerste geld voor. Zonder mijn ouders hun financiële en morele steun en “taxi papa” stond ik niet waar ik nu sta. Dat is een eerste belangrijke boodschap die ik ouders wil meegeven. Zonder hen is de weg naar de top zeer moeilijk. Financiële ondersteuning komt er pas als je je al hebt bewezen.

Ik dacht na de 3 weken rust dat de pijn aan mijn linker scheen wel voorbij zou gegaan zijn. Ik had 3 weken niet meer getraind. Echt geen enkele sport meer gedaan. Belasting nul. Ik kon met mijn energie geen weg. Lap, de eerste training was niet pijnvrij. Maar ik kon toch moeilijk nu al zeggen dat ik ergens pijn had? Ik trainde net bij Wim. Dit waren mijn gedachten. Ik zette de oefeningen van maarten en het ijs leggen gewoon verder. Het zou wel weggaan dacht ik. De trainingen waren mentaal zwaar, zowel het verbergen van de pijn aan mijn scheenbeen maar ook het “drillen” van de technieken. Ook al mag ik dit woord niet gebruiken. Technieken alsmaar herhalen dat bedoel ik maar voor mij voelde het aan als “drillen”. 10 x herhalen, 20 x herhalen, 30 x herhalen ….. En ik wist dat ik wat coördinatie betreft niet sterk was. Nu werd ik er nog vaker mee geconfronteerd, ik kwam mezelf meermaals tegen, botste tegen mezelf… meerdere keren per week. Gewoon een looptraining zonder nadenken, “zalig”, dacht ik.

En in december verminderde de pijn daadwerkelijk. Ik haalde een beste wereldjaarprestatie in de vijfkamp en mocht hierdoor meedoen aan het EK indoor in Glasgow. Ook zette ik een nieuw Belgisch record in het verspringen neer, 6m53. Het werk had geloond maar hoe lang kon ik dit nog volhouden? Ik vond het zowel mentaal als fysiek zwaar maar als Wim me iets vroeg deed ik het toch, fysiek kon ik steeds de opdracht volbrengen. Ik was constant bezig met het resultaat maar voelde ik me wel echt gelukkig? Maakte het proces naar succes me wel echt gelukkig? Is dit nu niet net het belangrijkste? Alleen maar trainen voor prestaties? Alleen maar voldoening na een goede training of wedstrijd? En wat is goed? Ik was niet snel tevreden, ik wou altijd beter, altijd. Nu denk ik er zo over, september 2020, maar toen besefte ik het niet. Ik bleef gewoon doorgaan, koste was het kost… Ik wou mijn omgeving en mezelf trots maken. 

Ik wou me bewijzen in Glasgow. Mijn eerste indoorkampioenschap. De betaling van Wim was nog steeds niet rond. Ik forceerde tijdens het hoogspringen en ik voelde opnieuw veel pijn. Hierna nam de pijn alleen maar toe en ik begon het ook te voelen bij het lopen. Ik wist dat het niet goed was maar ik durfde niets zeggen aangezien ik het al zo lang verzwegen had. Na het EK indoor was de betaling van Wim dan wel in orde. “Eindelijk”, dacht ik.

Het was die zomer EK onder 23 jaar. Ik wou daar echt goed presteren maar ik had pijn, veel pijn. Ik deed voltarengel en ijs op mijn been, deed oefeningen maar niets hielp. Elke ochtend hoopte ik dat het weg was. Mentaal was het echt zwaar om alles alleen te dragen. We reisden af naar Gävle (Zweden) en mijn fanclub (mama, papa, zus, Reindert, Filip, vrienden..) was zoals elk jaar mee. Ik wou niet teleurstellen, ik wou tonen wat ik dat jaar geleerd had en wat ik waard pas. Ik nam Dafalgan de dag van de wedstrijd maar dit haalde niets uit. Ik was er mij van bewust dat ik echt niet goed bezig was. De pijn bij hoogspringen was ondraaglijk, ik kon amper afstoten en had moeite om het nog te verstoppen. Ook verspringen deed pijn maar iets minder. Bij de loopnummers de werpnummers was de pijn ‘dragelijker’. Voor de 800 meter stond ik op de 5de plaats, ik wist dat ik rond de 2 minuten en 8 seconden moest lopen voor een podiumplaats. En dit lukte me ook, ik, wist dat ik het kon en ik werd niet geremd door technieken. Ik liep 2.08 minuten, een Europees record tijdens de meerkamp en 3 seconden sneller dan mij vorig record. Ik werd derde van Europa bij de beloften. Ik was fier, mijn fanclub en Wim. Ik had niet teleurgesteld. Ik was vooral blij dat mijn omgeving blij was, dan ben ik ook blij. 

Dat jaar was er begin oktober ook nog een WK alle categorieën in Doha. Ook hier mocht ik starten en ik wou deze kans echt niet laten liggen. Als 20-jarige mocht ik twee jaar hiervoor al eens proeven van het WK in Londen. Ongelooflijke ervaring dus het WK in Doha wou ik ook echt niet missen. Aangezien ik alles op alles had gezet in Gävle om toch te presteren was de pijn en de grootte van de bobbel nog toegenomen. Ik wist dat oefeningen doen en ijs leggen geen zin meer hadden. Ik wist dat het echt niet goed was. Maar wat moest ik doen? Ik had al meer dan een jaar de pijn verzwegen, ik durfde het echt niet zeggen. Tegen niemand. 

Ik deed een aantal weken voor het WK nog een hoogspringwedstijd op een kleine wedstrijd in België. Resultaat: 1m64, een ramp… ik kwam niet van de grond. ik moest het echt zeggen nu, ik wou me niet belachelijk maken in Doha, zonder dat iemand wist wat er scheelde. Ik pende heel mijn verhaal neer en de twee weken voordat we naar Doha zouden afreizen schreef ik een sms’je naar wim dat ik hem een mail zou sturen dat hij voor de training moest lezen. Ik schaamde mij en had schrik dat hij heel boos zou zijn. Maar hij was niet boos, hij kon het begrijpen. Ik had nu al heel de tijd met pijn getraind, het WK kon ik dan ook nog meedoen. Ik trainde een hele week niet meer, geen belasting. Ijs leggen en ’s nachts voltaren padjes. Ik kon de dag voor de wedstrijd pijnvrij loswerken in Doha. Ik was opgelucht en vrij op dat moment maar ik wist dat het niet goed was. Ik wist dat mijn scheenbeen ‘kapot’ was, ook al voelde ik op dat moment geen pijn.

Ook de hordenopwarming, de wedstrijddag zelf lukte pijnvrij. Een PB van 13.89 op de horden maar pijn bij het aankomen. Pijn tijdens het hoogspringen, een enorme pijn tijdens het verspringen. Het was zeer warm in Doha en de wedstrijden begonnen maar ’s avonds. Ik had de indruk dat de andere atleten, de tweede dag van de meerkamp, er moe en suf bijliepen. Ik dacht “dit is mijn kans, een kans om veel punten goed te maken”. Ik nam een cafeïnekauwgum voor de wedstrijd. De pijn probeerde ik weg te cijferen en BAM eerste poging 6m40, ongelooflijk. Tot wat is een lichaam in staat, wat is nu mentale kracht? Uiteindelijk behaalde ik een  11de plaats. Een top 12 quotering wat betekende dat ik een contract bij sport Vlaanderen zou aangeboden krijgen. Maar ook een kapot been en mentaal volledig uitgeput. 

Hierna ging ik op vakantie. Resultaat: decompressie, meer dan 40 graden koorts. Topvakantie. 

Ik liet een foto maken in het ziekenhuis van Aalst bij Roel Parys. Verdict: een breuk (stressfractuur) in mijn scheenbeen. Scheenbeen bijna volledig door. Net geen gips. Roel was eigenlijk een beetje boos, verontwaardigd, hij begreep niet dat ik 11de van de wereld was geworden met een gebroken scheenbeen. Ik ben alles behalve fier op mijn verhaal. Mijn boodschap: zeg onmiddellijk iets tegen je trainer wanneer je pijn hebt, gelijk welk doel je in de (nabije) toekomt hebt. Maak jezelf niet kapot, zowel fysiek als mentaal niet. 

Ik moest rusten en de winter 2019-2020 alternatief trainen (aquajoggen, zandtraining, roeien…) en oefeningen doen met weinig of geen belasting. Eerst moest de breuk genezen. Nu net het jaar van de Spelen? Maar zoiets wou ik echt nooit meer meemaken, nooit meer. 

Eind december 2019, de breuk was geheeld en volledig toe. Ik mocht terug beginnen trainen met belasting. Ik had voor de eerste keer de kans om op stage te gaan in Zuid-Afrika maar  de breuk was geheeld maar het scheenbeenvlies rond de bobbel was nog ontstoken en geïrriteerd dus ik had nog steeds pijn. De pijn was wel al een stuk minder maar het was nog steeds niet volledig weg. Het was het jaar van de Olympische Spelen, dus ik dacht dat er nog veel andere Belgische atleten in Zuid-Afrika zouden geweest zijn. Dat was niet zo, ik voelde mij daar alleen. Gelukkig zat Aurélie De Ryck ook 2 weken bij mij op het appartement. Dat betekende veel voor mij. Skypen en bellen naar huis, mijn vriend en vriendinnen konden niet alles goedmaken. Ik ben een sociaal persoon die veel mensen rond me heen nodig heb. 

Ons appartement was in het stadje stellenBosch, dure winkels maar 1 keer de winkelstraat uit, zoveel armoede. Ik kon er niet mee om. Ik had het er moeilijk mee dat wij daar zaten en de mensen rondom ons daar bijna niets hebben. 3 weken trainen en eind januari examen van 3 mastervakken. Geen nieuwjaar vieren thuis met mijn familie. Constant trainen en studeren en als ontspanning  20 minuten “Thuis” kijken ‘s avonds, koffietjes drinken en af en toe worteltaart eten. Worteltaart had ik nog nooit gegeten maar Aurélie had het me aangeraden en het smaakt echt fantastisch! 

Ik faalde in Zuid-afrika tijdens een hoogspringtraining, zo voelde het voor mij aan. Falen. Met veel ruimte  over de lat om 1m65 en niet op 1m68. Ook al had ik op 1m65 super veel overschot, ik kon de techniek niet aanhouden op 1m68. De mentale technieken van de psycholoog om ook op een hogere hoogte dezelfde techniek te hanteren, kon ik niet toepassen. Technieken zorgen vaak voor frustratie bij mij en ik kan technieken zeer moeilijk loslaten.  Ik herhaal technieken (keypoints) wel 50 keer per dag in mijn hoofd. Ik kan het echt niet loslaten, het maakt me gek. Opschrijven in een boekje en aan de kant leggen, helpt niet. Eigenlijk wil ik ‘gewoon’ lopen, zonder na te denken. Alles geven. Ook al moet ik bij ‘gewoon’ een kanttekening maken. Ik weet dat er op hoog niveau ook veel strategie/tactiek en denkwerk aan te pas komt. 

Wim heeft omtrent voeding een andere visie dan mij. Thuis zag hij mij niet eten maar in Zuid-Afrika wel. Ik ben iemand die veel en gezond eet en af en toe zondigt. Dat moet kunnen vind ik. Om me mentaal en fysiek goed te kunnen voelen. Resultaat: elke dag met honger gaan slapen. 

Eenmaal terug van Zuid-Afrika moest ik examen afleggen van mijn 3 mastervakken. Resultaat: geslaagd voor mijn 3 vakken, nog steeds wat pijn aan mijn scheenbeen en maar 1m70 tijdens het hoogspringen tijdens het BK meerkamp indoor. Ontgoocheld en  geen zin meer om door te lopen tijdens het afsluitende onderdeel de 800 meter, ook al was ik goed getraind en ik wist ik dat ik in vorm was. Dat moment ging het echt niet meer voor mij. Ik was te ontgoocheld. 

Ook mocht ik niet meer skiën, niet meer paardrijden… Geen risicosporten, alles voor die olympische droom. Paarden betekenen heel veel voor mij. Ik ben opgegroeid tussen de paarden, ook al weten mijn ouders niets van paarden. Ik zorgde altijd dat ik contact kon hebben met paarden. Ik reed nooit in een manege, ik ben tegen manegepaarden. Voor mij is een paard een dier, een vriend en geen machine waar kinderen opzitten. Paarden maken mij gelukkig, ze spiegelen mijn emoties, hebben geen vooroordelen, nemen mij zoals ik ben, geven mij ontspanning en vertrouwen. Naast een job in het onderwijs of als ondersteuner, wil ik equicoach worden omdat ik geloof in het krachtige effect van paarden die zij op mensen kunnen hebben.

Na het BK meerkamp indoor begon de miserie. 5 tot 10 keer moeten opstaan en plassen ‘s nachts. Resultaat: doodop en slechtgezind. 

Er werd uitleg gegeven voor een onderzoekstaak aan de universiteit van Gent en ik zat voor de eerste keer met tranen in de les. Ik panikeerde en zag het echt niet zitten. Het overviel me gewoon. Ik had paniekaanvallen en huilde vaak. Vaak uit het niets. Gelukkig zat ik in een goede groep die begrip konden opbrengen voor de situatie en had ik mijn oudere zus Lore, die afgestudeerd is als burgerlijk ingenieur, mij enorm veel geholpen. Zonder haar was het nooit gelukt. Ik ben haar enorm dankbaar en besef dat ik er te weinig was voor haar als zij het moeilijk had tijdens haar studies burgerlijk ingenieur. Ik ben echt enorm fier op haar, ook al zeg ik dat te weinig. Normaal zou ik in het tweede semester nog 4 vakken afwerken maar ik had 2 vakken laten vallen. 4 vakken in deze toestand was echt onhaalbaar en te veel.  2020 een Olympisch Jaar, dat fantastisch moest worden, werd een hel. 

Hierna volgde een complete burn-out. ‘s Morgens niet meer willen opstaan. Heel lang slapen en overdag veel slapen om de dag niet bewust te moeten beleven. Als een mens slaapt is hij even dood, zo dacht ik echt. Geen zorgen op die momenten. Hiernaast verzorgde ik mij niet meer, ik had geen energie, ik kocht geen nieuwe kleren meer. Het kon mij eigenlijk allemaal niet meer schelen. Ik verloor mijn plezier in alles, mijn lach en mijn mopjes waren weg. Ik wou volledig stoppen met atletiek en school. Ook al had ik al die jaren al getraind, was het een olympisch jaar. Ook al had ik me door statistiek 1 en 2 geworsteld. Echt geen gemakkelijke vakken voor mij. ‘Wiskunde hersenen’ ontbreken precies bij mij. Ook had ik door de spanning last van geheugenverlies en wazig zicht. Wie was ik? Wie ben ik? Waar wil ik naartoe? Ik had geen gevoelens meer. Echt een raar gevoel.

Corona, was voor mij een geluk bij een ongeluk, de spelen zijn uitgesteld, ook al maakte dat voor mij op dat moment niet zoveel uit. Ik zou toch stoppen maar heel diep vanbinnen wou ik niet stoppen. Uiteindelijk besliste ik in samenspraak met Wim en mijn psychologe om 4 weken niet te trainen, 4 weken rust, tijd voor leuke dingen, terug paardrijden… Mijn scheenbeen kon nu ook volledig genezen. De ontsteking kon weggaan. Hiernaast kwam er een nieuwe atleet in de groep. Een jonge tienkamper. Hierdoor moest ik minder vaak alleen trainen. 

Ik was vermagerd in Zuid-afrika, eenmaal terug thuis was ik 5 kg bijgekomen. Ik kon dit getal op de weegschaal niet aanvaarden. Ik woog me ‘s morgens, ‘s middags en ‘s avonds. Totaal nutteloos natuurlijk om je ’s middags en ’s avonds te wegen maar toch deed ik het. Ik at wat ik wou, het kon me niet schelen, ik moest niet presteren maar dikker zijn kon ik ook niet aanvaarden.  Ik keek ongeveer 15 tot 20 keer per dag naar mijn buik en in de spiegel. “Was hij niet dikker geworden”? Ook mama zag dit. Ze maakte zich zorgen. Maar ik ging me echt niet uithongeren! Oke ik besefte: “ ik doe dwanghandelingen. Euhm doe ik dwanghandelingen? Ik? Ik, ik die dit op school leer over andere kinderen en volwassenen? Hoe kan dit?” 

Na uiteindelijk 6 weken begon ik terug te trainen, samen met Thomas. Ik kon een beetje plezier terugvinden in de training maar ik bleef wel gefrustreerd in de technieken. Vooral horden, hoogspringen en speerwerpen.  Snelheid, krachttraining, 800 m en 200 m trainingen gingen vrij goed. Ook had ik geen pijn meer aan mijn scheenbeen, het was eindelijk genezen, eindelijk!!!!!!!!!!!! Ook het dragen van nieuwe steunzolen hadden hieraan bijgedragen. 

In juni nam ik contact met Tim Moriau. Ik wou het weten: “tot wat acht hij mij in staat voor de 800 m?” Vorig jaar liep ik 2.08 minuten tijdens de meerkamp. Na 6 disciplines. Het nummer dat ik het liefste doe, het nummer waar ik al  mijn energie in kwijt kan, waar ik niet moet nadenken. “Ben ik in staat om op mondiaal niveau te presteren? JA JE KAN HET HANNE EN IK WEET ZELF DAT IK HET KAN. “Hanne, ik, heb wel geen glazen bol, het zal niet gemakkelijk worden”.  “Do what set’s your soul on fire”. “Maar hoe zeg ik dit aan mijn omgeving? Wat zullen zij zeggen?”

In augustus was het BK meerkamp, zonder publiek weliswaar. Eerlijk gezegd, ik keek er niet naar uit. Alweer die kampnummers op wedstrijd, vreselijk. Joepie 200 m en 800 m!!! Het was een kans om me te bewijzen op de 800 m. Nog voor de start van de 800 m tijdens de meerkamp zei ik tegen Wim dat ik 2.06 minuten ging lopen op de 800 meter. Wim grijnsde eens en kon dit moeilijk geloven. Ik wist dat ik kon want ik liep op training 2 x 63 seconden op een 400 meter met 1 minuut rust en ik wist ook dat Tim toekeek tijdens de wedstrijd, ook al had ik dit op voorhand niet gevraagd aan hem maar ik wist dat hij daar aanwezig was om zijn eigen atleten te begeleiden. and I DID IT!!! ongelooflijk! 2.06 minuten na een meerkamp, 800 meter lang de kop getrokken. Het was ‘ik’ tegen de klok. Ik was fier, heel fier en opgelucht. Ongelooflijk dat ik na zo een moeilijke periode en een ‘break’ van zes weken in maart deze tijd kon neerzetten. Ook won ik de Belgische titel in de zevenkamp met 6167 punten.

Na de meerkamp besloot ik om eindelijk eens een 400 meter te doen, eens zien wat ik kan op deze afstand kan. Het was ondertussen 7 jaar geleden dat ik een 400 m gelopen had. Toen liet ik 55.66 achter mijn naam zetten. Ik liep deze tijd in het jeugdprogramma van de Memorial Van Damme. Ik wist dat ik hard kon gaan naar aanleiding van 800 m en 200 m eerder dit seizoen. Het was slecht weer, weinig concurrentie: resultaat: 53.70 seconden. Derde beste jaartijd in België. Nu wist ik het zeker. Ik ga veranderen. Ik was blij, mijn omgeving niet. 

Ik moest Wim hierover inlichten, hij weet ook dat mijn hart bij het lopen ligt. Hij kon me begrijpen maar mijn ouders hebben het er heel moeilijk mee. Het was ook kun droom om mij op de meerkamp op de Olympische Spelen te zien. Maar het is op, volledig op. Ik kan niet meer. Ik kan geen meerkamp meer doen. Mijn hoofd is op. Mijn lichaam niet, ik weet dat mijn lichaam nog tot veel in staat is en ik heb een brede basis gelegd. Niets is voor niets geweest, alle training en kennis kan ik meenemen naar de 800 meter. Ik ben Wim zeer dankbaar voor de voorbije 2 jaar. Voor onze trainingen samen en voor zijn geduld. Voor zijn geloof in mij. Ook zal ik me gedeeltelijk toeleggen op de 400 meter want je hebt een sterke 400 meter nodig om harde tijden te kunnen lopen op de 800 meter. 

Ik vertrok op vakantie naar Nederland met het idee dat ik zou veranderen. Ik voelde me terug openbloeien. Eindelijk na deze vreselijke tijd. Ik begon terug te lachen en flauwe mopjes te maken.  Ik wou vrijdag lopen op de Memorial, naar aanleiding van mijn snelle tijd op de 400 twee weken geleden in Lokeren. Ik wou tonen dat ik sneller kon. Ik kon sneller dan die 53.78 seconden, dat wist ik maar veel trainingen had ik niet meer gedaan. Uiteindelijk mocht ik niet starten op de Memorial, een grote ontgoocheling voor mij. Ik kon niet tonen wat ik kon. 

Oké dan maar een 800 m tijdens het voorprogramma van de KBC-nacht? Maar ik al 3 weken geen split tijden 800 meter meer gedaan…? Ach ja ik kon maar proberen. Ik zette me achter de haas. Ik was niet gewoon in peloton te lopen. Eerste 200, 28 seconden: veel te snel. Ik voelde mijn benen al verzuren maar ik bleef doorlopen. We vertraagden en ik liep op de hielen van de haas. 61 seconden op 400 m. Ik zat op  kop. 600 m in 1.32: dezelfde tijd als toen tijdens de meerkamp maar ik kon niet meer versnellen. Mijn benen stonden in brand maar ik bleef doorgaan. Eindtijd 2.07.30….. Niet snel genoeg om mijn omgeving te overtuigen maar zelf was ik blij. Resultaat: veel te diep gegaan, volledig verzuurd, ik ken geen grenzen. 20 minuten in de EHBO, volledig misselijk… maar toch was het de moeite waard geweest. 

En ik was blij, ik had MIJN keuze gemaakt. Nu moeten mijn ouders en mijn omgeving me nog kunnen  begrijpen. Het is mijn carrière, mijn droom en mijn leven. Een sportieve carrière is niets waard als je niet gelukkig bent.  Ik kan niet nog een extra jaar afzien en terug in deze diepe put vallen, onmogelijk. Sorry. Ik spring nooit meer op een hoogspringmat (tenzij om te zonnen of te rusten) en gooi nooit meer een speer. Nooit meer. 

Ik voel me sterker dan ooit, ik weet wat mijn lichaam kan, ik weet wat mijn hoofd kan. HANNE YOU CAN DO IT. De pijn aan mijn scheenbeen is weg, ik heb terug een ‘normaal’ gewicht en ik voel me goed in mijn vel. Paarden hebben ook een belangrijke factor gespeeld in mijn ‘herstelproces’. Ik kies voor een moeilijke weg maar met MIJN HART en ook met MIJN HOOFD omdat ik weet dat ik het kan. Ook nu zal ik mijn omgeving fier maken, gewoon in een andere discipline. Dat is alles. Maar ook vooral mezelf. Nog fierder zelf. Go your own way. Met de steun van anderen. Mijn vriend Reindert, mijn familie, mijn vriendinnen, mijn supporters en mijn nieuwe coach. 

Mijn contract bij Sport Vlaanderen zal ik dit jaar verliezen omdat mijn tijden op de 800 meter momenteel nog niet snel genoeg zijn om op mondiaal niveau te presteren, ik moet me nog bewijzen. Het contract dat ik vorig jaar verdiende na mijn top 12 plaats op het WK in Doha. Het kampioenschap waar ik zo afzag door de pijn aan mijn linker scheenbeen. Ook had ik voor meerkamp veel meer zekerheid om deel te nemen aan de Olympische Spelen in Tokyo, vandaar ook de vraagtekens en onzekerheid van de mensen in mijn omgeving. BUT I TAKE THE RISK. Ik weet dat het het waard is en minder dan 1 jaar de tijd om me te kwalificeren op de 800 meter zal weinig zijn maar ik zal me veel gelukkiger voelen en ik sta 100 procent achter mijn keuze en ik geloof in mezelf. Parijs 2024 is nog een lange weg, een lang proces… nog veel tijd voor specifieke training en progressie. Nog veel tijd om mijn olympische droom waar te maken. Tokyo of Parijs, I will be there. En als het toch niet zou lukken, deze kans bestaat. Ik heb het geprobeerd. Het leven is te kort om ongelukkig te zijn. 

Liefs, Hanne 

Belgische Kampioenschappen

Geplaatst op Geupdate op

bkmk
Foto: Stefanie Brosens

Op 15 en 16 augustus 2020 vonden in Brussel de Belgische Kampioenschappen plaats. In tegenstelling tot vorige jaren en wegens Covid19, werd de meerkamp in hetzelfde weekend en op dezelfde plaats georganiseerd als de individuele nummers. Publiek was echter niet toegestaan in het grote Koning Boudewijnstadion.

Ondanks de ongewone omstandigheden, kon Hanne met 6167 punten haar tweede beste puntentotaal ooit neerzetten en haar persoonlijk record op de 800m met maar liefst twee seconden verbeteren naar 2.06.31. Die 800m kan u hier bekijken. Met dit resultaat won Hanne de Belgische Meerkamp titel.

De volledige resultaten kan u hier terugvinden.

Event Result Points
100m hurdles 14.02 976
High jump 1m70 855
Shot put 13m14 737
200m 24.28 954
Long jump 6m32 949
Javelin throw 40m51 677
800m 2.06.31  PB!! 1019
Heptathlon 6167 1st

 

Elfde op WK

Geplaatst op Geupdate op

72332080_10218580486450809_8451910131406340096_o

De Wereldkampioenschappen in Doha liggen ondertussen reeds 2 weken achter ons en ik heb daar het zomerseizoen 2019 in schoonheid kunnen afsluiten. Het was een bijzonder lang seizoen met het EK u23 in juli en het WK begin oktober. Ik kan zeer tevreden terugblikken op mijn 11de en 12de internationale kampioenschap met een bronzen medaille en een elfde plaats. Mijn hoogtepunt in Doha was mijn persoonlijk record op de 200m (23.81), want ik kon voor het eerst onder de 24 seconden duiken. dohaOok over de 100m horden (PR met 13.90) en het verspringen (PR in meerkamp met 6m41) was ik bijzonder tevreden. In de overige disciplines had ik op wat meer gehoopt om mijn persoonlijk record in totaal te kunnen aanscherpen, maar onder andere de stress is soms nog moeilijk te controleren op zo een groot kampioenschap. Toch voelde ik mij mentaal en fysiek sterker dan 2 jaar geleden op het WK in Londen en dat resulteerde in een beter puntentotaal en een plek in de top 12. Bovendien heb ik weer heel wat bijgeleerd wat me zal helpen in de toekomst.

Momenteel heb ik rust en ben ik even op vakantie in de Vogezen in Frankrijk, maar vanaf volgende week is het weer tijd voor lessen (inhalen) en studeren, want ik neem vanaf dit jaar mijn eerste mastervakken orthopedagogiek op. Binnen 2 weken beginnen de trainingen opnieuw ter voorbereiding van het seizoen 2020. Dit wordt een heel belangrijk seizoen met onder andere de Olympische spelen in Tokio in augustus. Indien u mij zou willen steunen om mijn Olympische droom waar te maken, nodig ik u graag uit voor het Spaghettifestijn dat ik op vrijdag 24 januari samen met de FEThrowers  organiseer. Meer info kan u vinden op de affiche onderaan en inschrijven kan via deze link.

Ten slotte wil ik mijn coaches en team bedanken voor hun geduld en de tijd en energie die ze in mij investeren om samen onze doelen te bereiken. En ook mijn sponsors en fans voor hun onvoorwaardelijke steun.

Hanne

sp

 

WK Doha

Geplaatst op Geupdate op

doha

Sinds zaterdag (28/9) bevind ik mij in het hete Doha in Qatar, voor het Wereldkampioenschap atletiek. Ik zal er deelnemen aan de zevenkamp op 2 en 3 oktober.

Hieronder zullen mijn resultaten en enkele nuttige links verschijnen:

  • De deelnemers en andere info kan je reeds vinden op de website van de IAAF
  • Link naar live results.
  • De wedstrijd wordt bijna volledig uitgezonden op TV:
    • 2/10 15:35 – 18:00 op Eén
    • 2/10 17:55 – 20:00 op Canvas
    • 2/10 20:00 – 22:40 op Ketnet
    • 3/10 15:35 – 18:00 op Eén
    • 3/10 17:55 – 18:35 op Canvas
    • 3/10 20:45 – 23:40 op Ketnet
  • En kan gevolgd worden via de livestream op Sporza
  • Video van de 200m: reekswinst, persoonlijk record en 3e tijd in het totaal
  • Reactie na dag 1 op Sporza
  • Video van de 800m: reekswinst en 4e tijd in totaal
  • Reactie na dag 2 op Sporza
  • Reactie na dag 2 op Atletieknieuws
Event (Belgium time) Result Points
100m hurdles (16u05) 13.90  PB!! 993
High jump (17u15) 1m71 867
Shot put (19u30) 13m12 735
200m (20u50) 23.81  PB!! 999
Long jump (17u15) 6m41 978
Javelin throw (19u10) 36m22 595
800m (23u05) 2.12.98 921
Heptathlon 6088  11th

 

Brons op EK U23

Geplaatst op Geupdate op

IMG_9821Het EK voor beloften (onder 23 jaar) zit erop. En ik kan heel tevreden terugblikken, want
ik kon de Bronzen medaille veroveren in de Zevenkamp met een seizoensbeste van 6093 punten!

Ik kon drie onderdelen winnen tijdens de meerkamp: de 200 meter, het verspringen en de 800 meter. De 800 meter won ik zelfs in een kamioenschapsrecord van 2.08.79, dat was geweldig in zo een sfeervol stadion. Voor de 800 meter stond ik vijfde in de tussenstand, na de 800 meter was ik opgeklommen naar de derde en dus bronzen plek. Jammer van het slechte weer anders kon ik zeker een hogere totaal score neerzetten. Er was zeer veel tegenwind en tijdens de 200 meter was het amper 14 graden en tijdens het verspringen 12 graden en harde regen.

In het algemeen, zette ik een stabiele meerkamp neer met zeer goede loopnummers maar er is nog wat werk aan de winkel voor het hoogspringen en speerwerpen. Op mentaal vlak heb ik wel grote stappen gezet, mede dankzij de samenwerking met een sportpsycholoog.

IMG_0194Ik kon de limiet voor het WK in Doha (6300p) niet behalen maar mijn punten van vorig jaar (6252p in Götzis) tellen nog steeds mee voor kwalificatie en daarmee sta ik momenteel 19e op de samengevoegde ranglijsten van seizoen 2018 en 2019. Aangezien de beste 24 van de wereld aan de start zullen komen in Doha, zal ik normaal gezien kunnen deelnemen, tenzij er tegen september nog 6 meisjes beter scoren.

Naast de meerkamp donderdag en vrijdag nam ik ook deel aan het verspringen op zaterdag en zondag. Een zware combinatie maar ik werd toch nog negende in de verspringfinale.

Momenteel ben ik even op vakantie om me hierna voor te bereiden richting Doha. Graag wil ik mijn coaches, mijn medisch team en mijn aanwezige supportersteam heel erg bedanken.

IMG-20190718-WA0002
Foto: Jasper Jacobs (Belga image)

Hanne

EK U23 Gävle

Geplaatst op Geupdate op

66168024_2264322876977641_1219786246960709632_o

Dinsdag vertrek ik met het Belgische team richting Gävle (Zweden), voor de Europese U23 Kampioenschappen. Ik zal er deelnemen aan de zevenkamp op 11-12 Juli en het verspringen op 13-14 Juli

Hieronder zullen mijn resultaten en enkele nuttige links verschijnen:

Event Result Points
100m hurdles (10u00) 14.06 970
High jump (11u15) 1.73 891
Shot put (17u10) 13.36 751
200m (19u20) 24.17 964
Long jump (10u25) 6.22 918
Javelin throw (12u05/13u20) 37.40 617
800m (18u05) 2.08.79 CR 982
Heptathlon 6093 3th

Gekwalificeerd als achtste met 6m17 voor de finale verspringen.

In de finale werd Hanne negende.

Hypomeeting Götzis 2019

Geplaatst op Geupdate op

belgaimage-136352600-1800x650-w
Foto: Jasper Jacobs (Belga image)

Next weekend (25/26 May), I am participating at the heptathlon in Götzis for the third time and I am really looking forward to it! The goal is to qualify for the European U23 Championships in Gävle (Sweden) this summer, wherefore a total score of 5631 points is required.

Here you can find all the links you need to follow the heptathlon (and decathlon):

Event Result Points
100m hurdles (11u05) 13.97 PB! 983
High jump (12u35) 1.74 903
Shot put (15u45) 12.32 682
200m (16u55) 24.11 970
Long jump (11u45) 6.39  (>U23 EC limit) 972
Javelin throw (A:14u40) 37.83 626
800m (16u20) 2.11.26 946
Heptathlon 6082 14e (>U23 EC limit)

EK Glasgow

Geplaatst op Geupdate op

glasgow

Van 1 tot 3 maart vindt het Europees indoorkampioenschap te Glasgow (GBR) plaats. Op vrijdag 1 maart staat de 5-kamp bij de vrouwen op het programma. Mijn resultaten zullen hier verschijnen:

Event (Belgische tijd)
PB BK
Result EK
Points EK
60m hurdles (11u05) 8.68 (978) 8.59 (PB =) 997
High jump (11u45) 1m76 (928) 1m75 916
Shot put (14u15) 13m95 (791) 13m04 730
Long jump (20u04) 6m37 (965) 6m33 953
800m ( 22u15)
2.13.98 (907) 2.18.47 844
Pentathlon 4569 4440 (8th)

Hieronder kan u alvast enkele interessante links vinden:

Deelnemers, tijdschema en LIVE RESULTS: Officiële Website

Live stream via Sporza of European Athletics.

Voorbeschouwingen en updates: Atletieknieuws

Belgisch record verspringen!

Geplaatst op

53040396_2240310576236183_1359578073711771648_n
Foto: Jasper Jacobs/Belgaimage

Afgelopen weekend vonden de Belgische kampioenschappen plaats. Dit was mijn laatste wedstrijd voor het EK in Glasgow.

Ik schreef me enkel in voor het verspringen. Ik wou me focussen op één discipline en ik had ook een heel goed voorgevoel. Na het verspringen tijdens de Belgische kampioenschappen meerkamp voelde ik al dat het goed zat.

Tijdens de opwarming voelden mijn hamstrings wat stijf aan, ik was nog wat stijf van de training vrijdag. Het Belgisch kampioenschap was ook geen hoofddoel, alle peilen zijn op het EK in Glasgow gericht. Ondanks de stijfheid voelde ik me heel goed. Ik had er echt zin in!

Ik opende met een ongeldige sprong. Hierna opnieuw een ongeldige sprong. Deze sprongen voelden ver aan, heel ver zelfs. De derde was een geldige sprong maar ik trof mijn plank niet en sprong nog 6m33 ver. Dit gaf vertrouwen, nog drie sprongen te gaan. De vierde poging was het raak: 6m53, een nieuw Belgisch record. Twee centimeter verder dan Nafi Thiam die het record van 6m51 op haar naam had staan. Ik sprong een gat in de lucht. Ik was heel gelukkig. Al mijn harde trainingswerk werd beloond. Bovendien was dit ook mijn tweede EK-limiet.

vandaag is het donderdag, volgende week woensdag vertrek ik richting Glasgow. Vrijdag 1 maart vindt de vijfkamp plaats. De dag nadien de kwalificatie van het verspringen. Ik zal “enkel” deelnemen aan de vijfkamp. De combinatie van de vijfkamp en het verspringen is te belastend. Voor mij vormt de meerkamp ook prioriteit.

Worldlead en EK-limiet

Geplaatst op Geupdate op

Dit weekend vonden de Belgische kampioenschappen meerkamp plaats. De wedstrijd waar ik heel de winter naar toewerkte en toeleefde en waar ik me wou plaatsen voor het EK indoor.

Hoe kon ik me plaatsen voor het EK indoor? In totaal mogen er 12 Europese atleten deelnemen waarvan er al zes atleten geplaatst zijn op basis van hun outdoorprestatie (zomer 2018) van afgelopen zomer. Hier zat ik jammer genoeg niet bij. Ik had de elfde prestatie op de Europese jaarranglijst. Hiernaast kunnen er zich zes atleten plaatsen op basis van een indoorprestatie in de winter van 2019. Omdat Nafi Thiam zich blesseerde aan haar kuit en dus niet meer kan deelnemen aan het EK, is er een plaats vrijgekomen en mogen er zich zeven atleten plaatsen op basis van een indoorprestatie.

Ik moet toegeven dat ik wel wat stress had maar het was gezonde stress en ik voelde me goed en ik wist dat ik er klaar voor was.

Ik begon met een goede tijd op de horden (8.68), zo snel had ik nog nooit gelopen tijdens een vijfkamp. Dit was negen honderdste boven mijn persoonlijk record wat ik de week voordien neerzette. Dit was dus een mooie start van de meerkamp.

Hierna was het tijd voor het hoogspringen. Ik moest een hele tijd wachten vooraleer ik kon starten. Ik begon op 1m64. IK bleef foutloos tot 1m76 en miste nipt op 1m79. Jammer want ik had wel het gevoel dat er meer in zat. Toch was ik zeer tevreden.

Na de horden en het hoogspringen was het even bekomen en tijd voor wat pasta. Ik kende een goede opwarming tijdens het kogelstoten en voelde dat er misschien iets moois zat aan te komen. Ik opende met 13m15 waar ik eigenlijk al heel blij mee was. De druk was eraf, ik had al een goede stoot wat me veel punten zou opleveren voor mijn totaalscore. Mijn tweede stoot voelde ongelooflijk, 13m95!! 70 centimeter meer dan mijn persoonlijk record. Dat was echt een droom die werkelijkheid werd en waar ik zo hard voor gewerkt heb. Mijn kogelstoottrainer Filip Eeckhout, weet welke weg ik al afgelegd heb 😉

Nu was het tijd voor de discipline waar ik nog steeds het meest vertrouwd mee ben: het verspringen. Ik opende met een hele verre nipt ongeldige sprong. De tweede sprong was een “safesprong” om zeker een prestatie te hebben. Met 6m37 was ik tevreden maar ik weet dat er meer in zit.

Na het verspringen was het terug even bekomen en mentaal voorbereiden op de 800 meter. Ik wist dat ik helemaal alleen moest lopen, niemand ging volgen. Ik liep een gecontroleerde koers en liep 2 minuten en 13 seconden. Opnieuw een persoonlijk record. Ik kwam uit op een totaalscore van 4569 punten. Dit is momenteel de beste wereldjaarprestatie en een verbetering van mijn record met 350 punten! Ik moet hier wel even bijzeggen dat de atleten die zich plaatsten op basis van een outdoorprestatie in 2018 nog geen vijfkamp deden indoor en deze pas op het EK zelf zullen doen aangezien zij al geplaatst waren. Het EK vindt plaats op vrijdag 1 maart in Glasgow.

Dit weekend zal ik deelnemen aan de IFAM indoor in Gent. Daar zal ik de 60 meter lopen en binnen twee weken tijdens het Belgisch kampioenschap zal ik deelnemen aan het verspringen.